กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 216
หลังหลี่เชวี่ยจากไป หลี่อู้ก็หมดเรี่ยวแรงอยู่หลายวัน
หลังจากมื้ออาหารที่ไม่มีหลี่เชวี่ยเป็นครั้งแรก หลี่คุนยังปรบมือร้องไชโยอย่างร่าเริง แต่พอถึงวันที่สามหลังหลี่เชวี่ยจากไป หลี่คุนที่ปกติกินอาหารหมดชามกลับเหลือข้าวไว้เป็นครั้งแรก
“น้องสามจะกลับมาเมื่อไร?” หลี่คุนวางตะเกียบไม้ลง พูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ “เหตุใด…เหตุใดถึงไปเที่ยวคนเดียวได้เล่า?”
“เชวี่ยเอ๋อร์มีธุระต้องไปจัดการ อีกสักพักก็กลับมา” เสิ่นจูซีปลอบใจ
“อีกสักพัก…นานเท่าไรหรือ?”
“…ข้ากินเสร็จแล้ว พวกเจ้ากินกันเถอะ”
เสิ่นจูซียังไม่ทันพูด หลี่อู้ก็วางตะเกียบ ลุกออกจากโต๊ะไป
ข้าวตรงหน้าเขากินหมดแล้วก็จริง แต่อาหารแทบไม่ได้แตะ ระหว่างกินเขาก็ดูใจลอย เอาแต่ตักข้าวเข้าปากซ้ำ ๆ
“พี่ใหญ่เป็นอะไรไป…” หลี่คุนพึมพำขณะมองแผ่นหลังของเขา