บทที่ 202

บทที่ 202

เสิ่นจูซียืนรออยู่ที่เดิมตลอด

นางกลัวว่าหากขยับไปแม้แต่ก้าวเดียว ความฝันจะตื่นขึ้นมา นางกลัวว่าหากขยับไปแม้แต่ก้าว คนที่มาหานางจะไม่ใช่หลี่อู้

ใต้กำแพงเมืองมีเสียงผู้คนอื้ออึง ทุกคนกำลังพูดถึงกองทัพเจิ้นชวนที่ปรากฏตัวราวทหารสวรรค์ลงมา

พวกเขาลอบเข้าใกล้ประตูทิศใต้ ซึ่งเป็นจุดที่กองทัพเหลียวล้อมไว้อ่อนแอที่สุดอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนที่กองทัพเหลียวจะได้รับข่าว พวกเขาก็ชิงลงมือกวาดล้างข้าศึกจนหมด แล้วพุ่งจากประตูทิศใต้ตรงไปยังประตูทิศตะวันตก ซึ่งเป็นที่ตั้งกองกำลังหลักของเหลียวที่ล้อมเมืองอยู่

ฮ่องเต้จอมปลอมมั่นใจว่าจะยึดเซียงหยางได้ก่อนหลี่อู้กลับเข้าเมือง กองกำลังหลักที่นำมาจึงเป็นทหารล้อมเมือง

ทหารราบที่เชื่องช้าเมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพเจิ้นชวนซึ่งเชี่ยวชาญการยิงธนูบนหลังม้าและการเข่นฆ่า ก็ไม่ต่างจากแกะที่ตกเข้าไปในฝูงหมาป่า ไร้ทางต่อสู้ ทำได้เพียงรอให้ถูกเชือด อาวุธหนักสำหรับล้อมเมืองที่เชื่องช้าของพวกเขาเคยมีชัยทุกครั้งยามบุกตีเมือง แต่กลับทำอะไรทหารม้าที่คล่องแคล่วว่องไวไม่ได้เลย

กองทัพเหลียวที่เคยฮึกเหิมจนวางท่าอวดดี หลังถูกกองทัพเจิ้นชวนที่หลี่อู้นำทัพเข้าจู่โจมซ้ำหลายครั้ง ขวัญกำลังใจก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ท่ามกลางความสับสน เสียงแตรล่าถอยดังขึ้นในกองทัพเหลียว