บทที่ 203

บทที่ 203

เสิ่นจูซีฝันร้าย

เมืองเซียงหยางแตก เพลิงลุกโชนท่วมฟ้า ทหารเหลียวบุกเข้าเมืองเข่นฆ่า เผาและปล้นชิง ผู้คนที่นางคุ้นเคยทยอยตายต่อหน้าต่อตา แต่นางกลับทำอะไรไม่ได้เหมือนตอนวังหลวงล่มสลาย

ในความฝัน นางร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง ทั้งยังตะโกนจนเสียงแหบแห้ง

เหลือนางเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต

ท่ามกลางภูเขาศพทะเลเลือด มีคนผู้หนึ่งถือศีรษะเดินไปข้างหน้า นางคิดว่าเป็นหลี่อู้ที่ชนะศึกกลับมา จึงตะโกนเรียกเขาพลางวิ่งตามไปไม่หยุด ในที่สุดคนผู้นั้นก็หยุดฝีเท้าแล้วหันมามอง ทว่าใบหน้าที่เห็นกลับเย็นชาและสูงศักดิ์

“ซีเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงทรยศข้า?” เขาถามเสียงเบา

สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือคือศีรษะของหลี่อู้

ความเย็นเยียบถึงกระดูกแล่นเข้าสู่หัวใจ เสิ่นจูซีสะดุ้งตื่นขึ้นมาในชั่วขณะนั้น

ภายในห้องมีแสงสลัว แสงจันทร์เลือนรางส่องลอดหน้าต่างที่ปิดไว้ไม่สนิทเข้ามา ทอดเป็นแถบสีเงินพาดผ่านอากาศ