บทที่ 201

บทที่ 201

เทือกเขาเขียวชอุ่มซ้อนทับกันอยู่ไกลสุดขอบฟ้า เบื้องหน้ามีการรบพุ่งด้วยหอกดาบและม้าเหล็ก

ดวงอาทิตย์สีแดงเจิดจ้าค่อย ๆ ลอยขึ้นจากขอบฟ้า ละลายหมอกที่หลงเหลือจากเมื่อคืน กำแพงเมืองที่เสียหายหนักเมื่อถูกแสงอรุณสีส้มแดงสาดส่อง ดูราวกับเลือดสดกำลังจะไหลลงมาในอีกชั่วขณะ

หลังการโจมตีอย่างหนักหลายระลอก กำลังทหารที่ยังป้องกันเมืองเซียงหยางได้เหลือเพียงน้อยนิด

ผู้ที่ยังฝืนยืนหยัดอยู่บนหอประตูเมือง ล้วนเป็นทหารบาดเจ็บและทหารอ่อนแรง

เลือดซึมชุ่มพื้นอิฐบนหอประตูเมือง แม้แต่ในอากาศก็ยังลอยคลุ้งด้วยกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ นิ้วมือที่ขาดท่อนหนึ่งกับลำไส้ท่อนหนึ่งซึ่งยังเก็บกวาดไม่สะอาด ปะปนกับฝุ่นดำ กองอยู่ตรงมุมหอประตูเมืองพร้อมเศษดาบและหัวธนูหัก

บนหอประตูเมืองเงียบสนิท เหล่าทหารรักษาเมืองทุกคนล้วนบาดเจ็บ ใบหน้าหม่นหมอง พิงกำแพงนิ่งงันราวรูปสลักหิน ฉกฉวยทุกวินาทีเพื่อพักผ่อน

การโจมตีอย่างหนักครั้งต่อไปจะเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อเผชิญหน้ากองทัพเหลียวที่พักฟื้นกำลังเต็มที่และมีเครื่องมือโจมตีเมืองพร้อมสรรพ ทหารรักษาเมืองเซียงหยางมองไม่เห็นความหวังใด นอกจากความพ่ายแพ้

หลี่ชิงม่านเดินไปทั่วหอประตูเมือง มองเห็นขวัญกำลังใจที่กำลังพังทลายจนหมด

หลี่หงเดินตามนางอยู่ข้าง ๆ พลางขมวดคิ้วมองเหล่าทหารที่นอนเอียงระเนระนาดรอบตัว ก่อนกระซิบข้างหูหลี่ชิงม่านว่า