บทที่ 196

บทที่ 196

เสิ่นจูซีประคองหลี่อู้ที่ร้อนผ่าวไปทั้งตัวขึ้นรถม้า ก่อนจะรีบร้อนตามขึ้นไปด้วย ครั้นถึงคราวถีเหนียงจะเข้าไปในห้องโดยสาร หลี่อู้ก็เอนซบเสิ่นจูซี พลางปรือตามองนางแวบหนึ่ง ถีเหนียงจึงเปลี่ยนทิศทางปลายเท้าทันที ไปนั่งเบียดกับสารถีอยู่นอกรถ

พอประตูรถปิดลง หลี่อู้ก็โอบเอวเสิ่นจูซีไว้

เสิ่นจูซีมัวแต่กังวลกับแก้มแดงจัดและร้อนผ่าวของเขา จึงไม่ทันสังเกตว่ามีมือใหญ่เพิ่มมาบนเอว

“นี่ท่านเป็นไข้หรือเป็นอะไรกันแน่” เสิ่นจูซีถามอย่างเป็นห่วง “โรงหมอของหมอถังอยู่อีกฟากหนึ่ง พวกเราไปหาโรงหมอใกล้ ๆ กันเถิด”

“ไม่ไปโรงหมอ...” หลี่อู้ตอบเสียงแหบ “กลับจวน”

หลี่อู้ยืนกรานหนักแน่น เสิ่นจูซีจึงได้แต่สั่งคนเลี้ยงม้าที่อยู่นอกรถให้กลับจวนโดยตรง

ในห้องโดยสารที่เงียบลง มีเพียงเสียงกีบม้าด้านนอกดังสะท้อนชัดเจน

ราตรีโรยตัว ผู้คนบนถนนเริ่มบางตา นาน ๆ ครั้งจึงมีเสียงสุนัขเห่าดังมาจากตรอกลึก