บทที่ 180

บทที่ 180

นอกประตูเมืองที่เดิมเคยว่างเปล่า มีกระโจมเรียบง่ายและสิ่งปลูกสร้างชั่วคราวผุดขึ้นทีละหลัง

กลิ่นโจ๊กใสหอมกรุ่นลอยมาให้ได้กลิ่นเป็นระยะ

อาทิตย์ยามเช้าลอยสูงบนท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ หอประตูเมืองอาบอยู่ในแสงอรุณแรก

ใบหน้าของผู้คนที่เพิ่งสูญเสียบ้านยังคงมีความโศกเศร้าและหวาดผวา ทว่าพวกเขาเช็ดน้ำตาได้แล้ว แบกฟืนขึ้นบ่า หิ้วถังน้ำ แล้วเดินขวักไขว่ระหว่างกระโจมเพื่อดำเนินชีวิตต่อไป เด็ก ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าสูญเสียสิ่งใดไป ถือกิ่งไม้เล็ก ๆ ไล่ตีหยอกล้อกันอยู่ระหว่างกระโจม เสียงหัวเราะไร้เดียงสาลอยเหนือบรรยากาศโศกเศร้าในค่ายผู้ประสบภัย

ตราบใดที่คนยังมีชีวิต ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป

ไม่ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะ ขอเพียงยังมีชีวิตต่อได้ ก็ไม่มีใครอยากยอมแพ้

หลี่อู้กระโดดลงจากม้า ผูกม้าสีน้ำตาลแดงไว้กับลำต้นไม้ข้างทาง แล้วเดินเข้าไปในบริเวณที่ผู้ประสบภัยรวมตัวกันอยู่นอกประตูเมืองด้วยความประหลาดใจและสงสัย

ผู้ประสบภัยมีเพียงความโศกเศร้าที่พลัดถิ่น ไร้ซึ่งความขุ่นเคืองที่ถูกปฏิเสธความช่วยเหลือ ชายชราหนวดเครายาวในเสื้อผ้าปะชุนคนหนึ่งถือไม้เท้าอยู่ พอเห็นเขามองซ้ายมองขวา ก็หวังดีบอกทางไปลงทะเบียนตัวตนให้

หรือเขาจะประเมินขุนนางในที่ว่าการแคว้นเซียงโจวต่ำไป? รับเบี้ยหวัดแท้ ๆ ยังรู้จักทำเรื่องที่สมควรทำอยู่หรือ?