บทที่ 179

บทที่ 179

“ฟื้นแล้วหรือ?”

เสี่ยวหูกวาดตามองสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย แล้วเอามือยันแผ่นเตียงพยายามลุกขึ้นนั่ง

“อย่าขยับ—”

หลี่เชวี่ยยังพูดไม่ทันจบ นางก็ลุกขึ้นนั่งพร้อมผ้าห่มแล้ว ผ้าห่มลายปักนกนางแอ่นไหลลงมาตามธรรมชาติ

บาดแผลบนร่างได้รับการรักษาแล้ว ผ้าพันหน้าอกหายไป เหลือเพียงผ้าพันแผลซ้อนกันหลายชั้นรัดแน่นอยู่ใต้เสื้อชั้นในที่เปิดอ้า ผ้าพันแผลชั้นล่างสุดยังมีสีแดงชาดจากบาดแผลซึมออกมาให้เห็น

นางลองขยับแขนขา ความเจ็บปวดทึบ ๆ พลันแล่นแปลบจากทั่วร่าง ราวกับมีบางอย่างฉุดรั้ง

เสี่ยวหูเจ็บจนเบ้หน้า แต่คำพูดกลับเจือรอยยิ้มไม่ยี่หระ

“ข้ายังไม่ถือสาเลย เจ้าอายอะไร?”

หลี่เชวี่ยนั่งอยู่หน้าโต๊ะกลม หันหลังให้นาง เสียงเย็นชาแข็งกระด้าง “เจ้าใช้ปลายเท้ามองออกหรือว่าข้าอาย?”