กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 172
นอกหน้าต่าง ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทว่าภายในห้องกลับอบอุ่นราวฤดูใบไม้ผลิ
เตาถ่านติดไฟอยู่มุมห้อง คอยมอบไออุ่นอย่างเงียบเชียบ ไอร้อนจากน้ำขิงยังคงแผ่ซ่านอยู่ในท้อง เสิ่นจูซีนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะแป้ง ส่วนหลี่อู้ยืนอยู่ข้างหลัง มือหนึ่งถือหวีไม้จันทน์ ค่อย ๆ สางผมยาวที่แห้งไปครึ่งหนึ่งของนางตั้งแต่โคนจรดปลาย
“ไว้มีโอกาสเมื่อไร พวกเราค่อยแต่งงานกันอีกครั้ง” หลี่อู้กล่าว “ข้าจะจัดงานแต่งให้เจ้าอย่างยิ่งใหญ่ที่สุด”
“...เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว” เสิ่นจูซีไม่กล้าสบตาเขา บิดนิ้วมือไปมาแล้วเอ่ยเสียงเบา
“ยังไม่พอ” หลี่อู้กล่าว “ผู้หญิงของข้า ทุกอย่างต้องดีที่สุด งานแต่งก็เช่นกัน”
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่อู้หวีผมให้สตรี ฝีมือยังไม่ชำนาญและอ่อนโยนนัก ระหว่างทางเขาดึงหนังศีรษะเสิ่นจูซีจนเจ็บอยู่หลายครั้ง แต่นางกลัวจะทำให้เขาหมดสนุก จึงอดทนไม่พูดอะไรสักคำ
หลังหวีผมดำขลับของเสิ่นจูซีจนเรียบแล้ว หลี่อู้ก็เลือกริบบิ้นสีเหลืองนวลเส้นหนึ่งจากกล่องเครื่องประดับของนางอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะผูกลงบนผมอย่างงุ่มง่าม
“เหมือนเป็ดเลย” เขาพยักหน้าอย่างพอใจ “ไม่เลว”
เสิ่นจูซีอดหัวเราะไม่ได้