บทที่ 171

บทที่ 171

“รีบลองชาหวงยาเหมาโตนี่ดู เจ้าน่าจะชอบแน่!” หลี่อู้กล่าวอย่างกระตือรือร้น

เสิ่นจูซีเคยอ่านตำราชาอยู่หลายเล่ม ดื่มชามาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยได้ยินชื่อหวงยาเหมาโตมาก่อน

นางเปิดฝาถ้วยดู ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นไป ในนั้นเป็นน้ำชาสีเขียวใสอมเหลือง ใบชาที่ลอยอยู่ในน้ำมีสีเหลืองปนเขียว

กลิ่นชาที่อบอวลในอากาศหอมสดชื่นดุจกล้วยไม้ รสสัมผัสยาวนานไม่รู้จบ

เสิ่นจูซีเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “นี่ไม่ใช่หวงซานเหมาเฟิงหรือ?”

“จะหวงซานเหมาเฟิงหรือหวงยาเหมาโต ขอแค่ดื่มอร่อยก็พอ เจ้าลองดูสิ……” หลี่อู้มองนางอย่างคาดหวัง

เสิ่นจูซียกถ้วยชาขึ้น เป่าลมสองครั้งแล้วจิบเบา ๆ

“เป็นอย่างไร?” หลี่อู้ถาม

เสิ่นจูซีดื่มหวงซานเหมาเฟิงมาไม่น้อย แม้แต่ชาใหม่ชั้นเลิศก็เคยลิ้มลอง คุณภาพของหวงซานเหมาเฟิงถ้วยนี้ยังไม่เข้าตานาง แต่พอนึกว่าเป็นชาที่หลี่อู้อุตส่าห์เดินทางไกลนำกลับมาให้ รสชาติก็หวานล้ำยิ่งกว่าชาทุกถ้วยที่นางเคยดื่มรวมกันเสียอีก