กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 170
สาวงามหน้าซีดแล้วนั่งตัวตรง ไม่ยกสุราคำนับอีก ไม่ส่งสายตาหว่านเสน่ห์อีก ก้มหน้าหลุบตาสำรวมยิ่งกว่าสตรีในเรือนเสียอีก
หลี่อู้หันไปบอกสาวใช้ที่ยืนปรนนิบัติอยู่ด้านหลังว่า “อันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้……ห่อกลับไปให้ข้าหลายกล่องด้วย แล้วก็ชานั่นที่ดื่มในการประชุมทหารก่อนหน้านี้ ชื่ออะไรนะ หวงยาเหมาโตน่ะ เอามาให้ข้าหน่อย ข้าจะเอากลับไปให้เมียกับน้องชายกิน”
สาวใช้มองเขาอย่างประหลาดใจ รับคำแล้วเดินจากไป ครู่ใหญ่จึงกลับมาพร้อมกล่องใส่อาหารหลายใบกับขนมชาอีกสองก้อน
หลี่อู้หิ้วของเหล่านั้น เดินไปลาหลี่เชี่ยอย่างเบิกบาน
หลี่เชี่ยดื่มสุรากินอาหารจนอิ่มหนำ แก้มแดงระเรื่อ กำลังอยู่ในอารมณ์คึกคัก พอเห็นหลี่อู้หอบหิ้วของพะรุงพะรังมาลา ก็กล่าวอย่างไม่พอใจว่า “ค่ำมืดแล้ว เจ้าเมืองหลี่พักที่นี่เสียเถิด พรุ่งนี้ยามเช้าค่อยออกเดินทางไปพร้อมกับข้า”
“ไม่ล่ะ ฮูหยินข้าคงกำลังรอข้าอยู่ กลับไปตอนนี้ยังทันดื่มชาหวงยาเหมาโตกับนางพรุ่งนี้เช้า”
หลี่เชี่ยขมวดคิ้วโดยไม่ปิดบัง สายตากวาดผ่านห่อของจำนวนมากในมือหลี่อู้ เผยสีหน้าดูแคลน แล้วหันไปพูดกับคนอื่น