บทที่ 167

บทที่ 167

เสิ่นจูซีไม่เคยนึกเลยว่ากระโจมของฝานซานเหนียงจะมืดสนิท

มืดสนิท แสดงว่าพวกเขาไม่ได้จุดตะเกียง

ไม่จุดตะเกียงแล้วจะทำอะไรได้อีกเล่า คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว

เสิ่นจูซีอุ้มหีบเครื่องประดับหนักอึ้ง เดินวนรอบกระโจมหนึ่งรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีแสงลอดออกมาจากด้านไหนเลย ก็โกรธจนหัวหมุน—หลี่อู้จะรีบร้อนขนาดนี้เชียวหรือ?!

นางหันหลังเดินจากไป แต่เดินได้สองก้าวก็ชะงักช้า ๆ หันกลับไปจ้องกระโจมมืดมิดเขม็ง—กัดฟัน ก้มหน้าพุ่งเข้าไป!

ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ตรงใต้ม่านกระโจม แถมแสงก็สลัวอย่างยิ่ง เสิ่นจูซีสะดุดเข้ากับมันเต็มแรง กอดหีบเครื่องประดับไว้แน่นแล้วถลันไปข้างหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

หัวใจเสิ่นจูซีขึ้นมาอยู่ที่คอ นางหลับตาปี๋ด้วยความกลัว กลั้นหายใจรอให้ร่างกระแทกพื้น ทว่าความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น มือข้างหนึ่งคว้าต้นแขนของนางไว้ได้อย่างมั่นคงในเสี้ยววินาที แล้วดึงนางขึ้นทั้งตัว รวบเข้ามาในอ้อมแขน—

“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” หลี่อู้ถามอย่างประหลาดใจ

ม่านด้านหลังนางตกลงมา ภายในกระโจมกลับมืดสนิทอีกครั้ง