กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 166
วันรับสมัครทหาร หลี่อู้นั่งบัญชาการด้วยตนเอง ขอเพียงเป็นคนอำเภออวี๋โถวและมาให้เขาเห็นหน้า เขาก็สรุปได้ทันที
“จ้าวเอ้อร์โก่ว เจ้าก็มาสมัครเป็นทหารหรือ? แล้วแม่เฒ่าที่บ้านเล่า ไม่เลี้ยงดูแล้วหรือ? มีเงินหรือ? เงินนับเป็นผายลมอะไร เจ้าไปแล้วบ้านก็ไม่มีคนดูแล กลับไปดูแลแม่เฒ่าของเจ้าเสีย!”
คนที่บ้านมีผู้เฒ่าต้องดูแล เป็นลูกชายคนเดียว หรือร่างกายอ่อนแอจนลมพัดก็แทบปลิว ต่างถูกหลี่อู้คัดออกจนต้องเดินจากแถวสมัครไปอย่างหดหู่
หลี่อู้คอยคัดคนอยู่ด้านหน้า ส่วนเสิ่นจูซีลงทะเบียนรายชื่อผู้สมัครเป็นทหารอยู่ด้านหลัง
“ไฉ่จื่อ...เจ้ามีชื่อจริงหรือไม่?” เสิ่นจูซีเงยหน้าขึ้นถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“มี...มีขอรับ ชื่อจริงว่าฉินโหย่วไฉ...” เด็กหนุ่มผู้มาสมัครหน้าแดงก่ำเมื่อได้รับรอยยิ้มจากเสิ่นจูซี เขินอายจนดึงชายเสื้อไปมา
เสิ่นจูซีเขียนชื่อฉินโหย่วไฉลงบนกระดาษขาว แล้วถามต่อว่า “ที่อยู่ติดต่อยามฉุกเฉินอยู่ที่ใด?”
“ที่...ที่อยู่ติดต่อยามฉุกเฉินคืออะไรหรือขอรับ?”
“หากเจ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันในกองทัพ เราจะได้ติดต่อญาติและส่งเงินชดเชยไปให้”