บทที่ 160

บทที่ 160

ตอนนี้เสิ่นจูซีเข้าใจความรู้สึกของภรรยาที่ต้องรอสามีกลับมาอย่างถ่องแท้แล้ว

หลี่อู้ออกรบ นางก็กลับนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนอีกครั้ง

ฉุนอวี๋อันเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกร มีคนเก่งอยู่ใต้บังคับบัญชามากมาย อาศัยกำลังทหารสามแสนนายที่อยู่ในมือ ขัดราชโองการเสด็จพ่อหลายต่อหลายครั้ง หลี่อู้ยกกำลังไปปล้นกองทัพฉุนอวี๋อัน คงยากจะทำได้ง่ายดายเหมือนยึดค่ายผิงซาน

ยิ่งไปกว่านั้น คนครึ่งหนึ่งในกองกำลังที่ไปปล้นฉุนอวี๋อันคราวนี้ก็เป็นคนจากค่ายผิงซานแต่เดิม ซานหู่ซึ่งเป็นตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้ก็อยู่ในนั้นด้วย ไม่แน่ว่าต้าหู่กับเอ้อร์หู่อาจก่อเรื่องระหว่างทาง

เสิ่นจูซีคิดไปคิดมาก็ยิ่งกระวนกระวายใจ นางจึงลุกขึ้นนั่งบนเตียงเสียเลย แต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วนั่งรอฟังข่าวอยู่ในห้องนอน

จนฟ้าสางเลือนราง ด้านนอกประตูก็ยังคงเงียบสงบ

เสิ่นจูซีเป่าเทียนที่ติดไฟมาตลอดคืนให้ดับ ลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้อง แล้วมองไปทางประตูใหญ่ของค่ายด้วยความกังวล

ราวกับสวรรค์ได้ยินคำภาวนาของนาง ทันใดนั้นในค่ายก็พลันอึกทึกขึ้นมา คล้ายมีผู้คนมากมายกรูกันเข้ามาพร้อมกัน

เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังมาจากนอกประตู ปะปนกับเสียงเกราะกระทบกัน