บทที่ 159

บทที่ 159

นับตั้งแต่ก่อตั้งค่ายผิงซานมาเกินหนึ่งร้อยห้าสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่พ่ายแพ้ยับเยินจนถูกคนยกเค้ารัง

โจรภูเขานับไม่ถ้วนหันหน้าเข้าหาอาทิตย์ยามเช้า คุกเข่าอยู่บนลานกว้างหน้าภูเขาอย่างไม่เต็มใจ ปล่อยให้คนพันเชือกรอบมือของพวกตน

ทหารฝีมือดีสี่ร้อยคนลาดตระเวนอยู่ทั่วลานกว้าง คอยเตะโจรภูเขาที่แอบเล่นลูกไม้ให้ล้มลงเป็นครั้งคราว

หนิววั่งล้างรอยจุดธูปบนศีรษะออก เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าปกติ แล้วเดินอยู่ท่ามกลางเชลยด้วยศีรษะโล้นสะดุดตา ตะโกนข่มขู่เสียงดังว่า “ใครกล้าขยับ ข้าจะกระชากหัวมันมาเตะเล่นเหมือนลูกบอล!”

ในโถงจี้เสียนเงียบกริบ

ต้าหู่นั่งอยู่บนเก้าอี้มีที่เท้าแขน ด้านซ้ายขวายืนประกบด้วยชายร่างกำยำ ดาบใหญ่สองเล่มวาววับพาดอยู่บนคอของเขา

เขานั่งนิ่งไม่ขยับ สีหน้าไม่ต่างจากกระถางสำริดหน้าประตู

ห่างจากเขาไปเจ็ดแปดก้าว ตัวการที่ทุบกระดูกสูบไขกระดูกของเขาแล้วยังไม่พอ ถึงขั้นจะยกค่ายเขาไปทั้งค่าย กวาดเงินเหรียญทองแดงเม็ดสุดท้ายไปด้วย กำลังดื่มเหล้ากินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย

ที่กินยังเป็นอาหารเช้าที่เดิมทีเตรียมไว้ให้เขาเสียด้วย!