บทที่ 158

บทที่ 158

ได้ฤกษ์มงคลแล้ว ทว่าขบวนรับเจ้าสาวยังไม่ออกเดินทางเสียที

หนิววั่งถูกมัดแน่นแล้วพาตัวมาที่โถงจี้เสียน ลูกกระจ๊อกผลักเขาจากด้านหลังแรง ๆ “คุกเข่าลง!”

หนิววั่งยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับภูเขาเหล็ก

ลูกกระจ๊อกทั้งอับอายทั้งโกรธ จึงใช้ไม้กระบองฟาดข้อพับเข่า ในที่สุดหนิววั่งก็ทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่ง

ต้าหู่หน้าดำทะมึนลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวฉับ ๆ ราวกับฟ้าร้องไปหยุดตรงหน้าเขา แล้วกระชากคอเสื้อขึ้นมา

“พูดมา—เอ้อร์หู่กับเสี่ยวหูอยู่ที่ไหน?” ต้าหู่เค้นเสียงลอดไรฟัน

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?” หนิววั่งขมวดคิ้ว “พวกเจ้าบังคับให้ข้าขึ้นเขามาช่วยพ่อเจ้า ตอนนี้ยังจะให้ช่วยน้องชายอีก ตกลงพวกเจ้าต้องการอะไร? คิดว่าข้าเป็นพระดินเหนียวที่ไม่มีมือโต้กลับหรือ?”

“เจ้าไม่รู้จริงหรือ?” ต้าหู่โกรธจนหน้าเขียว “ตั้งแต่เจ้าขึ้นมาอยู่บนเขา เรื่องประหลาดก็เกิดไม่หยุด! เริ่มจากเอ้อร์หู่หายตัว แล้วก็เสี่ยวหู่หายตัว ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใครได้อีก?!”

“ถ้าเจ้าไม่ได้แซ่หู ก็อาจแซ่อื่นก็ได้ ไม่จำเป็นต้องแซ่เดียวกับเพื่อนบ้านเสียหน่อย!”