กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 153
หนิววั่งกระทุ้งไม้เท้าพระ เดินเข้าไปในค่ายทีละก้าว เสียงดังขึ้นทุกครั้ง
“ผู้เป็นนายน้อย คุณชายรอง…” บ่าวตัวเล็กสี่คนที่คุมตัวหนิววั่งกล่าวพร้อมกัน “พาไต้ซือหนิวปี้มาถึงแล้วขอรับ!”
คำว่าไต้ซือหนิวปี้เกือบทำให้เสิ่นจูซีหายใจไม่ออก
นางลูบหน้าอกให้หายใจสะดวกขึ้น เสี่ยวหูได้ยินเสียงจึงหันมามอง สีหน้าแฝงความสงสัย
เสิ่นจูซียิ้มกลบเกลื่อน
“หนิวปี้เป็นฉายาทางธรรมของเจ้าหรือ? เจ้าเป็นหลวงจีนจากวัดใด?” ต้าหู่หรี่ตาถาม แววระแวงฉายชัดในดวงตา
“ข้าจาริกไปทั่วสารทิศมาหลายปี ที่ใดมีพระพุทธองค์ ที่นั่นก็คือบ้านของข้า ไม่ได้มีที่พำนักประจำมานานแล้ว” หนิววั่งกล่าวอย่างใจเย็น
“เจ้ารักษาโรคเป็นหรือ?” ต้าหู่ถาม
หนิววั่งส่ายหน้า “ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง”