กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 152
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ประตูห้องของเสิ่นจูซีก็ถูกเคาะปึงปัง
“รีบออกมา!” บ่าวตัวเล็กตะโกนอยู่ด้านนอก
เสิ่นจูซีที่นอนเพียงครึ่งคืนแล้วลุกขึ้นมารออย่างอดทนจัดเสื้อผ้าหน้าผม ดันปิ่นทองบนศีรษะให้เข้ากับมวยผม แล้วแสร้งทำใจเย็นเดินออกจากห้อง
บ่าวตัวเล็กสองคนเหน็บมีดยืนอยู่ในลาน จ้องนางเขม็ง ด้านนอกประตูยังมีเงาบ่าวตัวเล็กอีกสามคน รอจนนางเดินออกจากลานที่ถูกกักบริเวณภายใต้การเฝ้าคุมของบ่าวสองคน หลี่เชวี่ยกับหลี่คุนจากลานข้าง ๆ ก็ถูกพาออกมาจากประตูภายใต้การเฝ้าคุมของบ่าวตัวเล็กเช่นกัน
หลี่เชวี่ยบาดเจ็บอยู่ ค่ายผิงซานก็ยังไม่ลืมใส่ยาสลายกำลังลงในอาหารของเขา ไม่ต้องพูดถึงหลี่คุนที่ไร้บาดแผล ถูกยาสลบหนึ่งชามทำให้สลบไปสองวัน จนเช้านี้มีคนปลุกให้ตื่น เขาก็ยังงัวเงียหาวอยู่
หน้าประตูจอดรถม้าคันหนึ่ง เสี่ยวหูยืนอยู่หน้ารถ สวมชุดผ้าไหมสีเขียวไผ่แขนรัด ท่าทางเหมือนคุณชายหนุ่มเจ้าสำราญ
“มัดมือพวกเขาให้ข้า” เสี่ยวหูกล่าว “มัดให้แน่นหน่อย—พวกนี้มีค่าเท่าทอง อย่าปล่อยให้หนีไปก่อนจะนำไปแลกเสียล่ะ”
พวกบ่าวตัวเล็กขานรับกันถ้วนหน้า