บทที่ 151

บทที่ 151

การแย่งชิงตำแหน่งนายน้อยแห่งค่ายผิงซานที่ยืดเยื้อมาสามปี ในที่สุดก็ได้ข้อยุติ

คนในค่ายครึ่งหนึ่งยินดี อีกครึ่งหนึ่งกลัดกลุ้ม

ผู้ชนะและพวกที่พลอยได้ดิบได้ดีต่างดื่มสุราสังสรรค์ ส่วนผู้แพ้ก็โกรธเกรี้ยวอยู่ในอาณาเขตของตน ระบายโทสะใส่ผู้ไม่เกี่ยวข้อง

คืนนี้ถูกกำหนดให้มีลมพายุโหมกระหน่ำ

ทว่าตอนนี้ จุดศูนย์กลางที่เป็นต้นเหตุของคลื่นลมกลับเงียบสงัดเสียจนแม้แต่อากาศยังแทบหยุดนิ่ง

เสี่ยวหูคุกเข่าอยู่กลางลาน หันหน้าเข้าหาห้องนอนประมุขค่ายที่ปิดสนิท เงาที่ทอดเฉียงอยู่บนพื้นไม่ไหวติง

ในทางเดินไร้ผู้คน สถานที่ซึ่งก่อนหน้านี้ยังคึกคัก หลังจากเลือกตัวนายน้อยแล้ว ผู้คนก็พากันแยกย้ายอย่างรวดเร็ว บัดนี้กลับเงียบยิ่งกว่าตอนแรกเสียอีก

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด นานจนดวงจันทร์เริ่มเลือนแสง ขอบฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น ประตูห้องนอนจึงเปิดออกจากด้านในในที่สุด

บ่าวชายวัยสิบเอ็ดสิบสองปีผู้ปราดเปรียวเดินออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวกับเสี่ยวหูที่คุกเข่าอยู่บนพื้นว่า “คุณชายสาม ประมุขค่ายเรียกท่านเข้าไป”