บทที่ 138

บทที่ 138

ความเจ็บปวดตรงท้ายทอยทำให้เสิ่นจูซีค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ

ประสาทสัมผัสกลับมาเชื่อมโยงกับร่างกายอีกครั้ง นอกจากความเจ็บปวดแล้ว สิ่งแรกที่เสิ่นจูซีรู้สึกคือความเย็นและความแข็งกระด้างใต้ร่าง

ข้างหูมีเสียงขุดดิน ก้อนดินกับเศษหินถูกตักโยนออกมาเป็นจังหวะ ตกกระทบพื้นดังแผ่วเบา

นางไม่กล้าขยับ กลั้นหายใจด้วยความตื่นตระหนก แล้วค่อย ๆ ลืมตา

ใต้แสงจันทร์ริบหรี่ มีเงาร่างหนึ่งกำลังขุดดินแล้วโยนดินออกไปซ้ำ ๆ สีหน้าอวี้เฟิงไร้อารมณ์ เบื้องหน้าเป็นหลุมลึกทรงคนที่เริ่มเห็นเป็นรูปร่างแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นความยาวหรือความกว้างของหลุมนั้น ล้วนทำให้เสิ่นจูซีนึกถึงขนาดร่างกายของตนเอง

นางข่มความหวาดกลัวไว้ แล้วกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว—เนินหลุมศพน้อยใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดผวาเกือบหลุดออกจากลำคอ

นางกัดริมฝีปากแน่น ฝืนกลั้นความกลัวที่เกือบเปล่งเสียงออกมาไว้ได้