บทที่ 139

บทที่ 139

“เจ็บก็บอกสิ”

ในห้องนอนมีแสงเทียนสว่างอยู่ ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากันบนเตียง หลี่อู้ขมวดคิ้วแน่น ใช้นิ้วชี้ป้ายยาทารอยช้ำบนลำคอของเสิ่นจูซี

ยาเย็น ๆ เพิ่งแตะรอยเขียวช้ำที่เกิดจากการถูกบีบคอ เสิ่นจูซีก็อดร้องไห้ออกมาไม่ได้

“เจ็บ…” นางพูดเสียงสะอื้น

“เออ ๆ ข้าจะเบามือกว่านี้” คำปลอบของหลี่อู้ฟังขอไปทีและเจือความรำคาญ ทว่ามือกลับอ่อนโยนและอดทน

เขาค่อย ๆ แต้มยาให้นางอย่างระมัดระวัง พลางเหลือบมองสีหน้าของเสิ่นจูซี “ตอนนี้เล่า?”

“เจ็บ…”

เสิ่นจูซีมองเขาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ดวงตากลมใสทั้งสองข้างมีหยาดน้ำตาคลอ

แววระยิบระยับในดวงตานางทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ มือที่กำลังทายาก็พลอยไม่นิ่ง เขาหลบสายตานางแล้วบ่นพึมพำ “ถ้าร้องไห้แล้วน้ำตากลายเป็นไข่มุกทองได้ก็ว่าไปอย่าง—แต่ก็ไม่ได้ ร้องไห้ทีหนึ่งก็ขาดทุนทีหนึ่ง น้ำตาที่เจ้าร้องออกมาล้วนเป็นเงินของข้าทั้งนั้น!”