บทที่ 137

บทที่ 137

“โธ่เอ๊ย! คนดีไม่ได้ดีจริง ๆ ด้วย...ธุรกิจนี้ไม่คุ้มเลย! ได้เงินมาแค่หนึ่งพันตำลึงก็ว่าแย่แล้ว ยังดันไปเหยียบขี้ไก่อีก!”

หลี่อู้เดินออกจากหอชาพร้อมด่าพึมพำไม่หยุด

คนตระกูลหวังนี่สมองมีปัญหา คงถ่ายทอดกันมาในตระกูล หวังเหวินจงไม่สนใจจักรพรรดิหยวนหลงที่อุตส่าห์เสด็จมาหยั่งเชิงถึงประตูด้วยพระองค์เอง กลับหันไปสวามิภักดิ์กับข้าหลวงบัญชาการทหารอู่อิง ฉุนอวี๋อันที่อยู่ไกลถึงเป่ยตู

ส่วนลูกสาวของเขา อาการป่วยก็ไม่ได้เบากว่าเขาสักเท่าไร

เหมือนขี้ไก่ก้อนหนึ่ง

ไม่รู้ไปติดใต้ฝ่าเท้าตั้งแต่เมื่อไร สะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด

“ขาดทุนแล้ว ขาดทุน...ให้ตายสิ เงินหนึ่งพันตำลึง ดันแลกกับขี้ไก่มาติดเท้าก้อนหนึ่ง...”

หลี่อู้ด่าพลางเร่งฝีเท้าให้ห่างจากแดนขี้ไก่แห่งนี้

บนถนนแทบไม่มีผู้คน เขากวาดตามองไปรอบ ๆ คิดจะขออาศัยม้าของใครสักคน หรือไม่ก็ขึ้นรถวัวโดยสารสักคัน แต่ถนนว่างเปล่า ร้านรวงไม่มีสักร้านที่เปิดอยู่