บทที่ 135

บทที่ 135

พอถึงวันเทศกาลชีซี หลี่จอมเฮงซวยก็เปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมผ้าไหมลายเป็ดคู่ตัวใหม่ที่เสิ่นจูซีทำให้ตั้งแต่เช้า แล้วใส่รองเท้าบู๊ตสีดำคู่ใหม่เอี่ยม ดูเผิน ๆ ก็ช่างเหมือนเป็ดอยู่บ้าง

แสงอาทิตย์ยามเย็นสีส้มแดงเพิ่งสาดเต็มขอบฟ้า หลี่อู้ก็รีบร้อนลากเสิ่นจูซีออกจากบ้าน

เทศกาลชีซีปีก่อน เสิ่นจูซียังอยู่ที่ตำบลอวี๋โถว นางนึกว่าจะได้เห็นตลาดเทศกาลชีซีอันยิ่งใหญ่ในสวีโจว แต่ไม่คิดเลยว่า แม้ฝูงชนที่เบียดเสียดกันจะแสดงบรรยากาศเทศกาลได้ดี ทว่าสินค้าที่วางขายในร้านสองข้างถนนกลับมีให้เลือกน้อยนิด

แม้แต่พ่อค้าเร่ที่สะพายตะกร้าไม้ไผ่ เดินขายของชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปตามถนน แผงสินค้าที่ควรมีของละลานตาก็มีแต่ของที่เห็นได้ทั่วไป

ตลาดเทศกาลชีซีที่ดูขัดสนอยู่บ้างไม่ได้ทำให้ผู้คนหมดความกระตือรือร้นในการฉลอง เมื่อตะวันลับเข้าไปหลังชั้นเมฆ ถนนหนทางก็ถูกซ่อนอยู่หลังฝูงชน

ถนนที่เดิมกว้างขวางเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง ช่างขายถังหูลู่ได้แต่ชูไม้ไผ่ขึ้นสูง แล้วค่อย ๆ แทรกตัวเดินขายท่ามกลางฝูงชน ไม้ไผ่ที่เสียบถังหูลู่ไว้เต็มส่ายขึ้นลงท่ามกลางทะเลผู้คน ราวกับดอกไม้สีแดงที่ลอยอยู่บนคลื่น