กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 129
นิยายเรื่องนี้แปลจบแล้ว คุณกำลังฟังนิยายเสียงโดย หมานหมาน เพียงสมัครสมาชิกในเว็บแล้วกดซับสะไครท์รายเดือน 99 บาท ก็สามารถฟังและอ่านนิยายทั้งหมดของเราได้ทุกเรื่องเป็นร้อยเรื่อง สมัครได้ที่เว็บ ink realm ค่ะ
เสิ่นจูซีนอนหลับสนิทที่สุดนับตั้งแต่ออกจากวังมา
ปกตินางจะค่อย ๆ ตื่นเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก แต่ครั้งนี้กลับนอนจนตะวันส่องกลางฟ้า หากไม่มีเป็ดตัวหนึ่งส่งเสียงร้องก้าบ ๆ อยู่ข้างหูไม่หยุด เสิ่นจูซีก็คงนอนต่อได้อีกหลายชั่วยาม
“...หยุดร้องเสียที!” นางคร่ำครวญ
เมื่อวานร้องไห้ไปตั้งนาน ไม่ว่าจะอารมณ์หรือเรี่ยวแรงก็ใช้ไปมหาศาล ตอนนี้เสิ่นจูซีหลับตาก็ยังรู้สึกได้ว่าลูกตาบวมปวดตุบ ๆ—ก็ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพราะเสียงเป็ดร้องหนวกหูนี่ด้วย
“คนเฒ่าคนแก่บอกไว้ว่า แผนของหนึ่งวันเริ่มต้นที่กิน หากเจ้ายังไม่ลุกขึ้นมา ก็ได้กินแค่มื้อเที่ยงแล้ว!” หลี่จอมเฮงซวยกล่าว
“เขาว่าแผนของหนึ่งวันเริ่มต้นที่ยามเช้าต่างหาก!”
“ยามเช้ากินจนพุงกางก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ” หลี่อู้พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “รีบลุกมากินข้าวได้แล้ว!”