บทที่ 127

บทที่ 127

ในใจคิดวกวนไปสารพัด ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าฮูหยินจี่กลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

หลังนั่งลงตามที่เสิ่นจูซีชี้แนะ นางก็กวาดตามองบรรดาสตรีร่วมโต๊ะ ก่อนจะพบฮูหยินหลายท่านที่สนิทสนมกันด้วยความยินดี

หลังเอ่ยชมเครื่องแต่งกายของกันและกันพอเป็นพิธี เหล่าฮูหยินก็เริ่มกระซิบกระซาบกันทันที

“...ไม่ได้แย่อย่างที่ข้าคิด” ฮูหยินคนหนึ่งสรุป

ฮูหยินจี่เห็นด้วยอย่างยิ่ง

เมื่อครู่นางเพิ่งลองจิบชาดอกไม้ทำเองตามที่เสิ่นจูซีกล่าว แม้แน่นอนว่าจะสู้ชาเขียวหมิงเฉียนราคาแพงไม่ได้ แต่ชาโหวขุยธรรมดา ๆ เมื่อนำมาใส่ดอกจูลานแห้งกลับหอมติดปากติดคอ นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย

“พวกท่านได้กลิ่นหอมในอากาศหรือไม่” ฮูหยินท่านหนึ่งถาม

“ได้กลิ่นแล้ว หอมมาก” อีกคนกล่าว “ไม่ใช่เครื่องหอมของร้านจางจี้แน่นอน ร้านเครื่องหอมอื่นในเมืองก็ดูเหมือนจะไม่มีกลิ่นแบบนี้”

“เมื่อครู่ข้าถามบ่าวหญิงที่นี่แล้ว นี่เป็นเครื่องหอมที่ฮูหยินหลี่ปรุงด้วยตนเอง ครั้นงานเลี้ยงเลิก ข้าต้องขอสูตรจากฮูหยินหลี่สักฉบับ”