บทที่ 126

บทที่ 126

วันที่ 20 เดือนสี่ ตั้งแต่เช้าตรู่ก็เป็นวันที่อากาศดี

ดวงอาทิตย์สีแดงกลมโตครึ่งดวงค่อย ๆ โผล่พ้นพื้นดินอย่างเขินอายและหวาดหวั่น พอเห็นว่าโดยรอบไม่มีอันตรายก็ทะยานขึ้นกลางฟ้าอย่างสบายใจ

เผลอเพียงครู่เดียว ดวงตะวันก็ไต่ขึ้นไปบนฟ้าโดยไม่รู้ตัว

รถม้าลวดลายแกะสลักวิจิตรคันแล้วคันเล่าออกจากหน้าคฤหาสน์ของเหล่าคหบดีทั่วอำเภอเผิงเฉิง ทยอยมารวมกันหน้าจวนแห่งหนึ่งในชานเมืองทิศใต้ ซึ่งมีกำแพงสูงและชายคาลึก

หลังรถม้าตระกูลเหอหยุดหน้าประตู ฮูหยินเหอมองออกไปนอกหน้าต่างที่แง้มไว้ แล้วกล่าวกับนายท่านเหอที่กำลังจะลงจากรถว่า “นายท่าน รถม้าตระกูลจี้มาถึงพร้อมกับพวกเรา”

“มาพร้อมกันก็แล้วไป เจ้าเก็บปากเก็บคำให้ดี ตระกูลจี้เป็นลูกค้ารายใหญ่ของเรา เจ้าต้องผูกมิตรกับฮูหยินจี้ให้ดี…”

นายท่านเหอจับมือบ่าวชายที่เข้ามาประคองแล้วเหยียบม้ารองลงจากรถ

ฮูหยินเหอกลอกตามองไปทางรถม้าตระกูลจี้จากในรถ ก่อนลงจากรถตามไป

เท้าของนางเพิ่งแตะพื้น ก็ยิ้มยินดีให้เจ้านายตระกูลจี้ที่เพิ่งลงจากรถเช่นกัน