กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 106
เสิ่นจูซีกระเด้งผละออกจากข้างกายหลี่อู้ด้วยความเร็วปานสายฟ้า
เพราะนางขยับตัวแรงเกินไป เท้าข้างหนึ่งจึงเหยียบกระเบื้องหลังคาจนลื่น เกือบตกลงไปแหลกเหลวเป็นชิ้น ๆ พร้อมกับกระเบื้องแผ่นนั้น หลี่อู้เป็นคนคว้าตัวนางไว้ได้ทันท่วงที
สีหน้าหลี่อู้ดูย่ำแย่ เขาพูดว่า “ข้าลงไปก่อน”
หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่มา เสิ่นจูซีก็ไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ นางหลุบตาลงอย่างลนลาน ก่อนพยักหน้าส่งเดช
เสียงเคาะประตูนอกเรือนยังดังไม่หยุด หลี่เชวี่ยคงคิดว่าพวกเขาหลับไปแล้ว จึงเคาะเสียงดังกว่าปกติมาก ราวกับกลัวพวกเขาไม่รู้ว่าใครมา พลางเคาะพลางตะโกนว่า “พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ข้า—”
“ข้ารู้แล้วว่าเจ้าเป็นใคร! เดี๋ยวข้าออกไปฟาดพวกเจ้าเดี๋ยวนี้!” หลี่อู้ตะโกนอย่างเดือดดาล
เสียงด้านนอกเงียบกริบไปในพริบตา
หลี่คุนกับหลี่เชวี่ยที่แบกสัมภาระห่อใหญ่ห่อเล็กไว้เต็มตัวสบตากัน หลี่เชวี่ยทำสีหน้าเคร่งเครียด “แย่แล้ว…พวกเราต้องทำเรื่องดี ๆ ของพี่ใหญ่พังแน่”
“เรื่องดี ๆ หรือ? พี่ใหญ่กำลังกินเครื่องในอยู่หรือ?” หลี่คุนสูดน้ำลายดังซู้ด