บทที่ 105

บทที่ 105

เกี๊ยวหมูกับผักกาดขาว ไก่ตุ๋นกระเทียม ตุ๋นเนื้อวัว ไก่หม้อดิน...

ตลอดสองเดือน หลี่อู้ทำอาหารพื้นบ้านสารพัดอย่าง เปลี่ยนเมนูไปเรื่อย ๆ จนเสิ่นจูซีต้องอุทานในใจว่าลิ้นของนางพึงพอใจเหลือเกิน

ทว่าความอิ่มเอมทางร่างกายกลับนำความสุขทางใจมาให้ไม่ได้ แม้แต่ละวันบนโต๊ะอาหารจะมีเมนูเลิศรสไม่ซ้ำกัน แต่หลี่อู้พูดน้อยลงทุกที ส่วนเสิ่นจูซีก็เหม่อมองประตูบ้านนานขึ้นเรื่อย ๆ

พวกเขาพักอยู่ในอำเภออู๋เฉิงมาสองเดือนแล้ว แต่หลี่คุนกับหลี่เชวี่ยก็ยังไม่มีข่าวคราวใดส่งมา

ไม่รู้ตัวเลยว่าฤดูใบไม้ผลิมาถึงหูโจวแล้ว ทุกวันมีผู้ลี้ภัยรออยู่นอกประตูเมือง คอยหาทางเข้าเมืองอย่างสุดกำลัง จำนวนน้อยลงวันแล้ววันเล่า จนสุดท้ายก็ไม่มีอีกเลยในวันที่ 3 เดือน 3 ซึ่งเป็นเทศกาลซ่างซื่อ