กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 104
...แบบนี้ก็มองเห็นชัดอยู่หรอก แต่นางจะยังมีใจดูเกี๊ยวที่ไหนกัน!
เสิ่นจูซีหน้าแดงก่ำ พยายามหนีออกจากอ้อมแขนหลี่อู้ แต่เขาเบี่ยงแขนข้างหนึ่งแล้วรวบตัวนางกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง
“เจ้าไม่ตั้งใจดู เดี๋ยวก็ไม่รู้วิธีห่ออีก” หลี่อู้พูดไปพลางใช้นิ้วขวาหยิบแผ่นเกี๊ยวที่วางอยู่บนฝ่ามือซ้าย แล้วจับจีบแรกขึ้นมา
“ท่าน—ท่านฉวยโอกาสกับข้า!”
ใบหน้าเสิ่นจูซีแดงเหมือนกุ้งต้ม ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเขินอายกันแน่
นางพยายามหนีอีกครั้ง และก็ถูกแขนยาวของหลี่อู้รวบกลับมาอีกครั้ง
“ใครฉวยโอกาสกับเจ้า? เจ้าอย่าฉวยโอกาสกับข้าก็พอแล้ว” หลี่อู้จิ๊ปาก ปล่อยแผ่นเกี๊ยวจากมือขวา นิ้วเปื้อนแป้งจับคางเสิ่นจูซี บังคับให้นางหันหน้ามองตรงไป “ดูให้ดี นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าห่อให้เจ้าดู ถ้ายังเรียนไม่ได้ แม้แต่เตียวเอ๋อร์ยังดูแคลนเจ้า”
เสิ่นจูซีถูกบังคับให้ทำตาม จำต้องเบิกตากว้าง ตั้งใจดูหลี่อู้ค่อย ๆ จับจีบที่สอง
ครั้งนี้เขาจับจีบแต่ละจีบช้ามาก นิ้วเรียวยาวทั้งสิบค่อย ๆ บีบรอยพับของแป้งเข้าหากัน แขนเสื้อยาวถูกถกขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นลายหงส์เหินสีเขียวบนท่อนแขน