บทที่ 103

บทที่ 103

หลังจากกินลมตากฝนมานานหนึ่งเดือน ในที่สุดเสิ่นจูซีกับหลี่อู้ก็เข้าสู่เขตหูโจวในวันที่ 2 เดือน 2

ภูเขาหม่าจียงซึ่งคั่นอยู่ระหว่างเซวียนโจวกับหูโจว แบ่งโลกออกเป็นสองใบ

ฝั่งหนึ่งมีศพคนอดตายเกลื่อนถนน อีกฝั่งหนึ่งร้องรำทำเพลงอย่างสงบสุข ขณะที่ชาวบ้านฝั่งภูเขากำลังแย่งชิงรากมันเทศเพียงหัวเดียวกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ชาวบ้านในสามแคว้นหูโจว ซูโจว และฉางโจวกลับกำลังเฉลิมฉลองเทศกาลเส่อรื่อ

เพราะมีผู้ลี้ภัยหลั่งไหลมามากเกินไป เจ้าเมืองของสามแคว้นหูโจว ซูโจว และฉางโจวจึงร่วมกันออกคำสั่ง กำหนดเกณฑ์เข้มงวดอย่างยิ่งเพื่อจำกัดจำนวนคนที่เข้าเมืองได้ในแต่ละวัน ผู้ลี้ภัยจำนวนมากที่อยากเข้าเมืองจึงจำต้องขายตัวให้เจ้าที่ดินรายใหญ่ในเมือง จากชาวไร่อิสระตกต่ำกลายเป็นสมบัติของเจ้าที่ดิน

หลังจากหลี่คุนกับหลี่เชวี่ยจากไปโดยไม่ร่ำลา หลี่อู้ก็ฝังทองเงินส่วนหนึ่งไว้ ส่วนที่พกติดตัวมาอีกส่วนหนึ่งก็ได้ใช้ประโยชน์ในตอนนี้

เขาใช้เงินจำนวนมากซื้อโควตาเข้าเมืองได้สองคน แล้วพาเสิ่นจูซีผ่านการตรวจของทหารยามหน้าประตูเมืองอย่างเปิดเผย

ตอนเสิ่นจูซีเดินผ่านแถวคนยาวเหยียดที่ต่อคิวเข้าเมือง นางมองผู้ลี้ภัยที่ซูบผอมหน้าซีด รวมถึงพ่อบ้านจากแต่ละตระกูลที่มารับตัวคนไปแล้วรู้สึกหนักใจเป็นพิเศษ