บทที่ 101

บทที่ 101

หลี่อู้ควบม้าเข้าใกล้ขบวนยาวของผู้ลี้ภัย พวกเขาเลี่ยงหัวขบวนที่มีแต่ชายฉกรรจ์ แล้วเลือกเข้าใกล้ท้ายขบวนที่มีผู้หญิงและเด็กเป็นส่วนใหญ่ด้วยความระมัดระวัง

เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ สายตาละโมบมากมายก็ฟื้นคืนขึ้นบนใบหน้าอันด้านชา ต่างจับจ้องไปยังอาชาสีเหลืองตัวใหญ่ที่พวกเขาขี่อยู่โดยพร้อมเพรียง

เสิ่นจูซีถึงกับเห็นเด็กอายุเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งกลืนน้ำลายมองอาชาสีเหลืองตัวใหญ่หลายครั้ง

หลี่อู้กวาดตามองฝูงชน ก่อนจะหยุดสายตาที่ชายชราผู้มีใบหน้าเหลืองซีด แม้แต่ตัวเขาเองยังเดินอย่างยากลำบาก แต่ก็ยังไม่ทอดทิ้งภรรยาผอมโซราวกับโครงกระดูก ทั้งสองประคองกันและกัน เดินไปบนที่ราบร้างอันสุดลูกหูลูกตา

เขาควบม้าเข้าไปใกล้ทั้งสองแล้วถามจากบนหลังม้าว่า “ท่านผู้เฒ่า พวกท่านมาจากไหน แล้วกำลังจะไปที่ใด?”

ชายชราเงยหน้ามองพวกเขา ดูเหมือนรูปร่างหน้าตาและเครื่องแต่งกายของเสิ่นจูซีกับหลี่อู้ทำให้เขาคิดว่าพวกเขาไม่ใช่คนร้าย สีหน้าระแวดระวังของชายชราจึงคลายลงเล็กน้อย

“พวกเรามาจากเหลียงโจว ได้ยินว่าหูกว่างมีอาหารไม่ขาดแคลน จึงคิดจะไปหลบภัยที่หูกว่าง”