บทที่ 100

บทที่ 100

หลี่เชวี่ยกับหลี่คุนจากไปโดยไม่บอกลา

นอกจากตัวอักษรที่เขียนผิดไว้บนพื้น พวกเขาไม่ได้ทิ้งสิ่งใดไว้ และไม่ได้เอาสิ่งใดไปด้วย

ลมแรงหอบเกล็ดหิมะพัดหวีดหวิวอย่างไร้ปรานี เมื่อตกกระทบใบหน้าก็บาดราวกับคมมีด หลี่เชวี่ยกับหลี่คุนสวมเสื้อผ้าบาง ๆ ไม่ได้เอาอาหารติดตัวไปเลย พวกเขาคิดจะไปที่ใด แล้วหิมะหนาเช่นนี้จะเปิดทางให้พวกเขาไปที่ไหนได้?

หิมะปกคลุมร่องรอยที่ทิ้งไว้ตลอดคืนจนรอยเท้าหายไปไร้ร่องรอย ต่อให้คิดจะตามรอยพวกเขาก็ไม่มีทิศทางให้ตาม

เสิ่นจูซีเป็นห่วงว่าหลี่อู้จะมีปฏิกิริยาอย่างไร แต่สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจคือเขาสงบนิ่งมาตลอด อย่างน้อยก็ดูสงบนิ่ง แม้กระทั่งทำราวกับหลี่คุนกับหลี่เชวี่ยไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน และไม่เอ่ยถึงการจากไปของพวกเขาสักคำ

เขาหยิบหมั่นโถวก้อนสุดท้ายในห่อออกมา หักเป็นสองส่วนแล้วยื่นให้นางครึ่งหนึ่ง

นางรับมาอย่างกระวนกระวาย มองเขาอยู่เงียบ ๆ

“รีบกินเสีย กินเสร็จแล้วเราจะออกเดินทาง” หลี่อู้นั่งลงข้างกองไฟ