กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 99
แสงจันทร์กระจ่างไหลลงมาตามชายคาสีเข้ม สาดเต็มลานกว้าง หมอกบางเย็นเยียบในราตรีลอยกระจายดุจหิมะที่พลิ้วไหวอยู่ในความเงียบสงัด
วันขึ้นปีใหม่ที่ครอบครัวควรได้อยู่พร้อมหน้าและประดับโคมไฟหลากสี ทว่าจวนตระกูลหานในเป่ยตูกลับปกคลุมด้วยบรรยากาศเศร้าโศก
เงาร่างสีเขียวคล้ำร่างหนึ่งเซถลาออกจากห้องหนังสือ แต่กลับหยุดฝีเท้าใต้ชายคาที่แสงจันทร์สาดลงมา จ้องมองโลงศพเรียบง่ายที่ตั้งอยู่กลางลานอย่างเหม่อลอย
เสียงตุบ ๆ ราวกับมีสิ่งตกน้ำดังขึ้นต่อเนื่อง องครักษ์ที่ยังสวมชุดเกราะอยู่ในลานคุกเข่าลงเต็มพื้น ใบหน้าเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า
หัวหน้าองครักษ์โขกศีรษะ กล่าวด้วยความโศกเศร้าว่า “ใต้เท้าหาน ผู้ใต้บังคับบัญชาสมควรตายหมื่นครั้ง!”
เสียงลงท้ายที่คล้ายร้องไห้แต่ไม่ถึงกับร้องไห้ของเขาก้องไปทั่วลาน
สิ้นเสียงนั้น ทุกสรรพเสียงก็เงียบงัน
ศีรษะนับไม่ถ้วนก้มโขกลงกับพื้น ไม่มีใครกล้าเงยหน้าด้วยความหวาดหวั่น ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใด ในที่สุดก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากข้างหน้า
หานเฝิงเหนียนก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ค่อย ๆ ขยับไปตรงหน้าโลงศพของน้องชายคนเล็ก