กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 96
ท้องฟ้าหลังฝนหยุดและฟ้าเปิดสว่างกระจ่างเป็นพิเศษ เบื้องหลังสีครามมีเมฆขาวราวผลึกหลายสายลอยผ่านไปช้า ๆ
ใต้เมฆลอยเลื่อน มีรถม้าหนึ่งคันกับม้าหนึ่งตัวจอดอยู่
น้ำในลำธารใสจนมองเห็นก้นธาร กระโดดไหลข้ามก้อนกรวดที่ซ้อนสลับกัน เสิ่นจูซีประคองน้ำใสขึ้นมาหนึ่งกำมืออย่างระมัดระวังแล้วลูบใบหน้า
หยดน้ำไหลตกลงมาต่อเนื่อง สร้างระลอกคล้ายเกล็ดปลาแผ่บนผิวน้ำ
ดวงตากลมงามหวานฉ่ำเป็นประกายคู่นั้น ปรากฏวูบไหวในเงาน้ำตามจังหวะที่เกลียวคลื่นรวมตัวแล้วแยกออก
“เสิ่นจอมเซ่อ—”
เสียงของหลี่อู้ทำให้เสิ่นจูซีหันกลับไป
เขายืนอยู่ใต้ท้องฟ้าสีครามสลับขาวในชุดใหม่เอี่ยม สวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มลายเป็ดคู่ประดับลูกกลมที่สั่งตัดจากร้านผ้าในเมืองเซียงหยาง สวมรองเท้าผ้าสีดำสนิทคู่ละห้าร้อยเหวินที่เขาบ่นกระปอดกระแปดอยู่นานกว่าจะยอมซื้อ แม้แต่ผ้าหยาบที่ใช้มัดผมก็เปลี่ยนเป็นริบบิ้นผูกผมไหมแล้ว