บทที่ 97

บทที่ 97

ลำธารยังคงเป็นลำธารสายเดิม เพียงแต่ไม่สงบงดงามดังเก่า

หลี่อู้คว้าจุกผมของหานเฝิงเยว่ แล้วดึงเขาขึ้นจากใต้น้ำ หานเฝิงเยว่ที่ขาดอากาศมานานกว่าจะได้กลับขึ้นมาบนบกก็หอบหายใจแรง อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนัก

“พรวด—ฮ่า—ฮ่า ๆ—”

หลี่อู้จับจุกผมเขาไว้ บังคับให้ใบหน้าแดงก่ำหันมาหาตน

“พูดมา ไล่ตามพวกเราต้อย ๆ อย่างกับเงาตามตัวทำไม?”

หานเฝิงเยว่มีสภาพน่าเวทนา บนใบหน้ามีทั้งน้ำในลำธาร น้ำตา และน้ำลาย เขาขยับริมฝีปาก เสียง “ถุย” เพิ่งเริ่มขึ้น ก็ถูกหลี่อู้กดหัวลงน้ำอีกครั้ง

มือทั้งสองของหานเฝิงเยว่ดิ้นรนกลางอากาศอย่างไร้ประโยชน์ ฟองอากาศผุดปุด ๆ ในลำธาร ใบหน้าเจ็บปวดของเขาส่ายไปมาอยู่ใต้น้ำ มวยผมที่เดิมเกล้าไว้อย่างเรียบร้อยคลายออกไปกว่าครึ่ง เส้นผมกระจัดกระจายลอยอยู่ในน้ำเป็นกระจุกบ้างเป็นปอยบ้าง

หลี่อู้นั่งทับหลังหานเฝิงเยว่ เงยหน้ามองน้องชายสองคนที่กำลังเก็บของเก่าอยู่