กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 94
ลมหนาวกรรโชกพัดปะปนกับฝนยามค่ำคืนที่เย็นเยียบถึงกระดูก กระหน่ำซัดบานประตูไม้ของวัดร้างที่ใกล้พังมิพังแหล่ไม่หยุด
เสิ่นจูซีเหลือบมองนอกประตูที่มีเสียงครวญครางประหลาดดังวู้ ๆ อย่างหวาดกลัว จึงขยับไปนั่งใกล้หลี่อู้ขึ้นเล็กน้อย
“หนาวหรือไม่” หลี่อู้กุมมือนาง
ท่าทางของเขาเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง เสิ่นจูซีจึงไม่ทันสังเกตว่ามีสิ่งใดไม่เหมาะสม
“ไม่หนาว” นางตอบ
ทั้งสองนั่งอยู่บนผ้าผืนหนึ่งที่รองฟางไว้ข้างใต้ หลี่อู้นอนตะแคงอย่างเบื่อหน่าย เขาผูกแล้วแกะหญ้าหางหมาที่เด็ดติดมือมาตอนลงจากรถเล่นไปกว่าสิบรอบแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นจูซีค้างคืนในวัดร้าง นางจึงไม่อาจปล่อยตัวตามสบายเช่นเขาได้ นางนั่งอยู่มุมหนึ่งของผ้ารอง มือเท้าหุบชิดอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ไปโดนอิฐหินที่เต็มไปด้วยฝุ่นและขี้เถ้า
นางกวาดตามองรอบด้านอย่างไม่สบายใจ กลัวจะมีผีเร่ร่อน แมลงสาบ หรือหนูสีเทาพรวดออกมาโดยพลัน