กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 93
ดังคำโบราณว่า วันที่ยี่สิบห้าเดือนสิบสอง โม่แป้งทำเต้าหู้
วันนั้นเสิ่นจูซีให้วันหยุดคนรับใช้ทั้งสี่ในเรือนสี่ประสาน ให้พวกเขากลับบ้านไปเยี่ยมญาติอย่างมีความสุข
พอฟ้ามืด นางก็ให้หลี่คุนยกเตาอั้งโล่สองเตาไปไว้หน้าเรือนสี่ประสาน
คืนนั้นทั้งสี่คนกินอาหารมื้อใหญ่กันอย่างเอร็ดอร่อย นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่อู้ทำเนื้อเสือ เขาใช้วิธีดับกลิ่นคาวแบบทำเนื้อแพะย่าง จัดการเนื้อเสือที่เดิมมีรสเค็มเปรี้ยวได้อย่างพอดี ทั้งยังคงรสชาติของเนื้อเสือไว้และปรับให้ใกล้เคียงรสที่คนทั่วไปกิน เสิ่นจูซีจึงกินข้าวหมดชามเป็นครั้งแรก
ระหว่างกินอาหาร หลี่อู้กับคนอื่น ๆ คุยกันแต่เรื่องสบาย ๆ ในครอบครัว พอกินเสร็จ เสิ่นจูซีช่วยเก็บชามไปไว้ในครัว กลับได้ยินหัวข้อสนทนาหนักอึ้ง
“...ผู้ลี้ภัยร้อยกว่าคนถูกฆ่าหมด ศพกองอยู่หน้าประตูเมือง ผ่านคืนเดียวก็ถูกฝูงหมาป่าที่หิวจนตาเขียวคาบไปแล้ว” หลี่เชวี่ยกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ วางชามกระเบื้องที่ล้างสะอาดแล้วลงในตะกร้าหวาย
หลี่อู้เห็นเสิ่นจูซีเข้ามา ก็รับชามข้าวในมือนางไป “ที่นี่วุ่นวาย เจ้าไปห้องเถอะ”
เสิ่นจูซียืนนิ่งไม่ขยับ
“เรื่องนี้ข้ารู้”