บทที่ 89

บทที่ 89

“เห็ด…กินได้หรือไม่?”

หลี่คุนย่อตัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีมอสสีเขียวสดเกาะอยู่ ใช้ความระมัดระวังดึงเห็ดร่มสีขาวดอกอวบอ้วนขึ้นมาดอกหนึ่ง

“กินได้ แต่กินแล้วจะกลายเป็นเซียน” หลี่เชวี่ยตอบ

หลี่คุนโยนเห็ดขาวในมือทิ้งอย่างหมดหวัง

เสิ่นจูซีเดินก้มหน้าอยู่ตลอดทาง คอยมองหารอยรองเท้าของหลี่อู้บนพื้นโคลนที่เต็มไปด้วยใบไม้ร่วง นางตามมานานแล้ว แต่รอยเท้ากลับหายไป ส่วนคนก็ยังไม่เห็น จึงอดถามไม่ได้ว่า “หลี่อู้ไปที่ไหนกันแน่?”

“พี่ใหญ่กลัวลูกเสือโตแล้วจะทำร้ายคน ต้องเข้าไปในเขาลึกแน่” หลี่เชวี่ยกล่าว “พวกเราเดินเข้าไปดูอีกหน่อยเถิด”

เสิ่นจูซีมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง แล้วลองตะโกนเรียก “หลี่อู้” เสียงดังขึ้น

เสียงของนางก้องสะท้อนอยู่ในป่าเงียบสงัด ไม่มีใครตอบ

“พี่สะใภ้ ไปกันเถิด” หลี่เชวี่ยกล่าว