กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 88
หลายวันต่อมา เสิ่นจูซีลดจำนวนมื้ออาหารของหลี่เจวียนลง หลี่เจวียนเริ่มกระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด ส่งเสียงร้องอ้อแอ้แหบแห้งน่าสงสารอยู่ตลอดทั้งวัน
หลี่อู้มองเสิ่นจอมเซ่อที่เอาแต่ “พูดเหตุผล” กับลูกเสือทุกวันด้วยสายตาเย็นชา ในที่สุดเมื่อลูกเสือแทะดอกโบตั๋นพันธุ์โต้วลวี่ที่ตากแดดอยู่ในลานจนแหลกเละ และถูกเสิ่นจูซีลงโทษขังไว้เพราะความโมโห หลี่อู้ก็รู้ว่าโอกาสของเขามาถึงแล้ว
หลี่เชวี่ยปลดกลอนประตูห้องสงบใจ หลี่คุนกลั้นหายใจผลักประตูเปิด หลี่อู้ยื่นขาสกัดลูกเสือที่กำลังจะคลานข้ามธรณีหนีออกมา จับหนังหลังคอมันแล้วหิ้วขึ้นมา
“เสิ่นจูซีนี่เลี้ยงมันเหมือนหมูเลยหรือไง…ทำไมหนักขนาดนี้!”
หลี่อู้บ่นงึมงำ พลางโยนลูกเสือลงในกระสอบ ข้างในยังมีไก่เป็น ๆ อีกตัว อย่างน้อยภายในหนึ่งชั่วยามลูกเสือคงไม่ก่อเรื่อง
“พี่ใหญ่ ให้ข้าไปด้วยเถิด” หลี่เชวี่ยเอ่ย
“ข้าก็ไปด้วย…” หลี่คุนเอ่ย