กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 86
หลี่เชวี่ยเข้าไปในเรือนด้านหลังเพื่อหาหลี่คุน ปล่อยพื้นที่ส่วนตัวให้เสิ่นจูซีกับหลี่อู้
เสิ่นจูซีต่อเรื่องการแจกโจ๊กที่ค้างไว้ “ตอนนี้ยังไม่เข้าฤดูหนาว ผู้คนทั้งในเมืองและนอกเมืองก็มีมากมายที่กินไม่อิ่มแล้ว ราคาข้าวสารในร้านข้าวเปลี่ยนทุกวัน ข้าถามหญิงชราคนหนึ่งที่อาศัยอยู่นอกเมืองมาแล้ว ตอนนี้ราคาข้าวโพดกับธัญพืชหยาบยังไม่แพงนัก พวกเราออกเงินสักก้อนซื้อธัญพืชหยาบกับรากผักมาผสมข้าวสารหุงโจ๊กแจก เช่นนี้ต้นทุนการต้มโจ๊กหยาบราวร้อยชั่งก็จะควบคุมให้อยู่ในหนึ่งร้อยตำลึงเงินได้”
“เจ้ากังวลอะไร?” หลี่อู้ถามตรงจุด
“ข้ากังวลว่า…” เสิ่นจูซีลังเลครู่หนึ่ง กวาดตามองรอบข้าง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟังจึงเอ่ยว่า “ข้ากังวลว่าจะไปแย่งซีนคนอื่น กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ลมพัดถึงก่อน จนเจ้าเมืองกับพ่อค้าร่ำรวยในเซียงโจวหันมาเป็นปฏิปักษ์”
“ใช้ได้เลย เสิ่นจูซี—” หลี่อู้เดินเข้ามา ใช้มือใหญ่ขยี้ศีรษะนางแรง ๆ “ในหัวเจ้าก็มีเรื่องมีราวที่ใช้ประโยชน์ได้อยู่ไม่น้อยนี่!”
“ข้าบอกแล้วว่าอย่าขยี้หัวข้า—” เสิ่นจูซีร้อง “ข้ากำลังคุยเรื่องจริงจังกับท่าน!”