กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 85
“หลงจู๊ ท่านต้องการเพียงสองชุดจริงหรือ? ที่ตำบลอวี๋โถว ดอกไม้กระดาษของข้าก็ยังขายได้ไม่ยาก ยิ่งเมืองเซียงหยางกว้างใหญ่เช่นนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง”
ในร้านหนังสือเก่าแก่เรียบหรูแห่งหนึ่งในเมืองเซียงหยาง เสิ่นจูซีกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมหลงจู๊ให้รับดอกไม้กระดาษของนางไปเพิ่มอีกสักสองสามชุด
แต่นางพูดจนปากแทบแห้ง ท่าทีของหลงจู๊ก็ยังคงหนักแน่นไม่เปลี่ยน
เขาโบกมืออย่างไม่ลังเล “ฮูหยินหลี่ ยามนี้ไม่เหมือนวันวานแล้ว ตอนนี้ผู้คนแทบจะไม่มีกินแม้แต่ข้าวสาร มีเพียงคุณชายคุณหนูไม่กี่คนในเมืองเท่านั้นที่ยังยอมควักเงินก้อนโตซื้อกระดาษจดหมายลายดอกไม้ ถึงอย่างนั้น ช่วงนี้พวกเขาก็ไม่ได้มีเงินเหลือเฟือ สองชุดนี้ ข้าเกรงว่าคงต้องใช้เวลาสิบวันครึ่งเดือนกว่าจะขายออก”
เสิ่นจูซีหมดหนทาง ได้แต่หอบดอกไม้กระดาษอีกสามชุดที่เหลือออกจากร้านหนังสือ
เมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีนี้เก็บเกี่ยวได้น้อย ชีวิตของคนทั่วไปก็ยิ่งลำบาก แม้แต่คนซื้อคนขายในตลาดยังลดลงไปกว่าครึ่งจากแต่ก่อน บริเวณใกล้ประตูเมืองยังมีคนไม่น้อยที่ผอมโซหน้าซีดเหลือง พูดสำเนียงต่างถิ่น