กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 66
เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นจูซีลากหลี่อู้ที่บ่นกระปอดกระแปดมาที่โรงหมอซู่ซินเพื่อดูแผล
“ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้อง ไม่ต้อง…อีกไม่กี่วันก็หายแล้ว ไปหาหมอทำไม เงินในบ้านมีไว้ให้ตาแก่เฒ่านี่ผลาญเล่นหรือไง!”
เมื่อมาถึงหน้าโรงหมอซู่ซิน หลี่อู้ยังคงดิ้นรนเฮือกสุดท้าย แต่เสิ่นจูซีก็ลากเขาเข้าไปในโถงใหญ่จนได้
“ไอ้หนุ่มเหม็นเน่า ข้านั่งอยู่ในห้องตรวจยังได้ยินเจ้าด่าข้าเลย!” หมอถังถลึงตาใส่ พลางเป่าหนวด
เสิ่นจูซีกดหลี่อู้ที่ไม่เต็มใจให้นั่งลงตรงหน้าโต๊ะตรวจ แล้วกล่าวขอโทษหมอถัง “ท่านหมออย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหลเลย ช่วยดูแผลที่หลังให้เขาทีเถิด”
ในโถงใหญ่มีเพียงเสิ่นจูซีสองคน หมอถัง และลูกศิษย์ตัวน้อยที่กำลังจัดยา ห่อยาที่แขวนลอยอยู่กลางอากาศด้วยเชือกปอเส้นหนึ่งหมุนช้า ๆ ไปตามสายลมอ่อนที่พัดผ่านหน้าประตู
หมอถังลุกขึ้นเดินไปด้านหลังหลี่อู้ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ยังไม่ถอดอีก รอให้ข้าถอดให้หรือ?”
“ข้าบอกแล้วว่าไม่จำเป็นจริง ๆ…” หลี่อู้ขมวดคิ้วจนแทบผูกกัน
เสิ่นจูซีเบะปาก ทำท่าจะร้องไห้