บทที่ 67

บทที่ 67

ตอนหลี่อู้พักกลางวัน เสิ่นจูซีเก็บขนไก่กับกระดูกของหลี่เจวียนมารวมกัน แล้วนำไปฝังไว้ตรงมุมหนึ่งของสวนหลังบ้าน จากนั้นก็ยกเล้าไก่ที่มันไม่เคยนอนสักครั้งขึ้นไปวางไว้ด้วย

พอดีมีแผ่นไม้ตกอยู่ข้าง ๆ นางจึงตั้งมันขึ้นเป็นป้ายหลุมศพไร้ชื่อให้ด้วย

ภาพหลี่เจวียนกระโดดกระทืบเท้าต่อหน้านางยังติดตา ทว่าตอนนี้กลับ…

เป็นนางที่ทำผิดต่อหลี่เจวียน มันออกไข่ให้นางทุกวัน แต่กลับถูกต้มเป็นไก่ตุ๋นทั้งหม้อ แม้แต่ศพครบส่วนก็ยังไม่เหลือ

เสิ่นจูซีเช็ดน้ำตาเงียบ ๆ พลางถอนหายใจเป็นระยะ ให้กับความไม่เที่ยงของโลก

นางซึมเศร้าอยู่เกือบครึ่งวัน กระทั่งยามเย็นจึงมีแก่ใจหยิบห่อชาที่หลี่อู้นำกลับมาจากซางโจวขึ้นมาดู

แม้มีเพียงกระดาษน้ำมันกั้นไว้ นางก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นของชาฝนบุปผาแท้ ๆ แล้ว ความดูแคลนที่เสิ่นจูซีมีแต่เดิมพลันเลือนหาย นางล้างมือให้สะอาด ก่อนนั่งตัวตรงหน้าโต๊ะสี่เหลี่ยม แล้วค่อย ๆ แกะกระดาษน้ำมันอย่างระมัดระวัง

ชาก้อนเล็กสี่ก้อนขนาดเท่าฝ่ามือวางซ้อนกัน สีชาเขียวอ่อนราวกับคลุมด้วยหมอกขาว กลิ่นชาหอมละมุนลอยมาแตะจมูก