บทที่ 61

บทที่ 61

เรือนไม้ไผ่เย็นสบายช่วยบรรเทาไอร้อนของฤดูร้อนได้ครึ่งหนึ่ง โดยไม่รู้ตัว ความร้อนระอุของคิมหันต์ก็เข้าสู่ปลายฤดูแล้ว

เสิ่นจูซีกับหลี่อู้ย้ายกลับมาอยู่เรือนเล็กนอกเมือง ใช้ชีวิตอย่างเดิมไม่ต่างจากเมื่อก่อน

ตอนนี้สุยหรุ่ยมีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั้งตัว ทุกครั้งที่เห็นเสิ่นจูซีเดินผ่านหน้าร้านก็จะทักทายอย่างกระตือรือร้น ส่วนหลี่ชิงม่านก็ได้ตำรับลับกลิ่นกายหอมอย่างที่ต้องการแล้ว ข่าวลือว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลหลี่มีกลิ่นหอมติดตัวมาตั้งแต่เกิดจึงแพร่สะพัดไปทั่วเมือง

หลี่อู้ยังคงออกไปข้างนอกอยู่เนือง ๆ บางครั้งก็เป็นยามเย็น บางครั้งก็เป็นยามเช้า คำพูดที่ว่า “อย่าเป็นชายบำเรอเลี้ยงข้าเลย” ของเสิ่นจูซียังคงติดอยู่ที่ปากทุกครั้งจนพูดไม่ออก หลี่อู้แสร้งทำเป็นปกติต่อหน้านาง แล้วนางจะทำใจเปิดโปงความทะนงตนและความภาคภูมิใจอันเปราะบางของเขาได้อย่างไร?

หลี่อู้ยังคงอาบน้ำในลานเรือนอยู่เป็นครั้งคราว เสิ่นจูซีไม่หลบหน้าอีกต่อไป นางแอบมองหาร่องรอยน่าสงสัยบนตัวเขา—และนางก็พบรอยถลอกกับรอยฟกช้ำอยู่หลายครั้งจริง ๆ

ทุกครั้งที่เห็นเช่นนั้น เสิ่นจูซีก็เจ็บปวดใจเหลือเกิน

พวกแขกพวกนั้นช่างไม่ใช่คนเอาเสียเลย!