บทที่ 62

บทที่ 62

วันที่สามหลังจากหลี่เจวียนมาอยู่บ้านตระกูลหลี่ ในที่สุดมันก็ออกไข่ฟองแรก

ตอนนี้เสิ่นจูซีจุดไฟทำอาหารเป็นแล้ว นางต้มไข่อย่างระมัดระวัง ไม่ได้ทำให้เกิดเหตุเพลิงไหม้แต่อย่างใด ไข่ที่มีความหมายเป็นที่ระลึกฟองนี้สุดท้ายก็เข้าไปอยู่ในท้องหลี่อู้

หลี่อู้อยากยกให้นางกิน แต่นางต้องออกแรงเกลี้ยกล่อมเขาอยู่นานกว่าจะยอมกินไข่ไก่ที่มีเพียงฟองเดียวนั้น

หากจะพูดถึงคนที่ต้องบำรุง หลี่อู้ต่างหากที่ต้องการมากกว่า

แม้ตอนนี้จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่อำนาจของความร้อนปลายฤดูใบไม้ร่วงก็ไม่อาจดูแคลนได้ เสิ่นจูซีฉวยจังหวะก่อนแดดออก หอบกระดาษลายดอกไม้ไปส่งให้ร้านเหอหลิ่ว

กระดาษลายดอกไม้ขายที่ร้านเหอหลิ่วได้อย่างมั่นคงแล้ว พอสิ้นเดือนแต่ละครั้ง หลี่อู้จะนำเงินกลับมาได้เจ็ดสิบถึงแปดสิบตำลึง หากมีงานสั่งทำพิเศษ กำไรก็ทะลุร้อยตำลึงได้

เงินเหล่านี้นางเก็บไว้ในหีบไม้ที่หลี่อู้มอบให้ ทุกเดือนนางจะเอาเงินไปใส่ไหใบเล็กในครัว แต่ผ่านไปไม่กี่วัน เงินก็กลับมาอยู่ในหีบไม้ของนางอีกครั้ง

หลี่อู้ไม่ยอมรับเงินของนาง ความภาคภูมิใจในตัวเขาแรงกล้าถึงเพียงนี้ ทำให้นางยิ่งพูดไม่ออก

“เจ้าอย่าเป็นชายบำเรอเลย”