บทที่ 60

บทที่ 60

ตอนเสิ่นจูซีกลับมาถึงประตูเมืองตำบล หลี่เชวี่ยดื่มน้ำชาสมุนไพรไปแล้ว 3 เหวินที่แผงริมทาง เสิ่นจูซีเองก็นั่งลง ดื่มน้ำชาสมุนไพรหนึ่งชาม พักจนหายเหนื่อยแล้วทั้งสองก็เดินกลับเรือนไม้ไผ่ริมแม่น้ำด้วยกัน

แต่เดิมเสิ่นจูซีเดินไม่กี่ก้าวก็เหนื่อย ทว่าหลายเดือนผ่านไป นางสามารถเดินจากตระกูลหลี่ถึงตำบลได้อย่างสบาย ๆ ใช้เวลาเท่ากับธูปหนึ่งดอก นางดีใจจึงเล่าให้หลี่เชวี่ยฟัง หลี่เชวี่ยยิ้มพลางว่า

“ความสามารถของคนเราล้วนถูกบีบให้แสดงออกมา เมื่อก่อนไม่มีใครบีบเจ้า เจ้าก็เลยไม่รู้ว่าขีดจำกัดของตัวเองอยู่ตรงไหน”

เสิ่นจูซีเห็นด้วยอย่างยิ่ง หลายเดือนที่ออกจากวังมา นางรู้สึกว่าตัวเองเติบโตขึ้นมาก

กลับมาถึงริมแม่น้ำ เสิ่นจูซีพบหลี่อู้กำลังตกปลาอยู่ใต้ร่มไม้ริมฝั่ง นางอยากถามเขาเรื่องหลี่ชิงม่านจนแทบรอไม่ไหว

“...หลี่ชิงม่าน?”

หลี่อู้พิงลำต้นไม้ ใบหน้าถูกหมวกสานใบหนึ่งปิดไว้ น้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อยดังลอดออกมาจากใต้หมวก

ครู่ต่อมา เขาก็ดึงหมวกสานออกจากหน้า สายตาคมกริบพุ่งตรงมาที่เสิ่นจูซี

“เจ้าถามถึงนางทำไม?”