บทที่ 59

บทที่ 59

หลังย้ายมาอยู่เรือนพักริมแม่น้ำ ยุงก็น้อยลง ลมก็เย็นขึ้น เสิ่นจูซีนอนหลับได้ดีขึ้น

น่าเสียดายที่ไม่มีสิ่งใดสมบูรณ์พร้อม หลังย้ายเข้าเรือนไม้ไผ่ การเข้าไปในตำบลก็กลายเป็นเรื่องไม่สะดวก เดิมทีเสิ่นจูซีต้องไปส่งของที่ร้านเหอหลิ่วทุก ๆ 5 หรือ 6 วัน ตอนนี้เปลี่ยนเป็นทุก ๆ 15 หรือ 16 วันแทน หากสามพี่น้องหลี่คนใดจะเข้าไปทำธุระในตำบล นางก็จะขอให้พวกเขาพาไปด้วย

อากาศเปลี่ยนจากต้นฤดูร้อนเข้าสู่กลางฤดูร้อนอย่างเต็มตัวแล้ว ตอนอยู่ในเรือนไม้ไผ่เสิ่นจูซีไม่รู้สึกเท่าไร แต่วันนี้พอเข้าไปส่งของในตำบล ก็สัมผัสได้ชัดเจนถึงความร้อนระอุของฤดูร้อน

“พี่สะใภ้จัดการธุระเสร็จแล้วไปหาข้าที่ประตูเมืองตำบลนะ ข้าจะรออยู่ที่นั่น ถ้าข้ามาช้า รบกวนพี่สะใภ้หาร้านน้ำชาริมทางนั่งรอใกล้ ๆ ก่อน” เม็ดเหงื่อผุดเต็มหน้าผากหลี่เชวี่ย เขาใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อ พลางกำชับอย่างใส่ใจ

“รู้แล้ว เจ้าวางใจไปทำธุระเถอะ” เสิ่นจูซีรีบตอบ

หลี่เชวี่ยยิ้มกว้างให้นาง แล้วยืนรออยู่กับที่จนกว่านางจะเดินจากไป

หลังแยกกัน เสิ่นจูซีถือกระดาษลายดอกไม้ที่วาดใหม่ปึกหนึ่งมาถึงร้านเหอหลิ่ว หลงจู๊นั่งเหยียดยาวอยู่บนเก้าอี้หวายด้วยท่าทีอ่อนระโหย มือขวาถือพัดใบลานโบกไปมา

“หลงจู๊ ข้าเอากระดาษลายดอกไม้มาให้ 3 ชุด ของคราวก่อนขายเป็นอย่างไรบ้าง?” เสิ่นจูซีก้าวข้ามธรณีประตูมายืนหน้าโต๊ะคิดเงิน