กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 57
หลังหลี่อู้กับหลี่คุนจากไป หลี่เชวี่ยก็ถือหมวกสานกับคันเบ็ดเดินออกจากบ้าน
เสิ่นจูซีมองถังน้ำที่เขาแขวนไว้ข้างบ้านแล้วถามว่า “เจ้าจะไปตกปลาหรือ?”
“งานที่พี่ใหญ่สั่งมา ไม่เพียงต้องดูแลพี่สะใภ้ให้ดี แต่ยังต้องตกปลาให้ได้เต็มถัง เอาไว้ย่างกินตอนเย็นด้วย” หลี่เชวี่ยยิ้มแฉ่ง “พี่สะใภ้เคยตกปลาหรือไม่?”
เสิ่นจูซีส่ายหน้าอย่างซื่อตรง
หากจะมีใครตกปลาในสวนหลวงได้ คนนั้นก็มีเพียงเสด็จพ่อกับเหล่าองค์ชายเท่านั้น องค์หญิงตกปลาได้แต่จะกลายเป็นตัวตลก
“ถ้าพี่สะใภ้สนใจ ลองตกดูสักหน่อยหรือไม่?”
หลี่เชวี่ยเอ่ยชวนอย่างจริงใจ เสิ่นจูซีไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว จึงตอบตกลง
มีนางเพิ่มมาอีกคน ก็ต้องมีม้านั่งเล็กเพิ่มอีกตัว นางตั้งใจช่วยหลี่เชวี่ยถือของ แต่เขากลับไม่ยอมให้ช่วยไม่ว่าจะพูดอย่างไร
เขาถือเก้าอี้คนละตัวไว้ในมือทั้งสองข้าง แขวนถังไม้ไว้ที่แขน หนีบคันเบ็ดไว้ใต้รักแร้ ข้าวของเต็มตัว แล้วเดินเลียบลำน้ำลงไปยังบริเวณที่กระแสน้ำไหลเอื่อย หาที่ร่มนั่งลง