กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 56
“บทกวีดี!”
เสิ่นจูซียังอึ้งอยู่ หลี่เชวี่ยก็วางตะเกียบดังปัง แล้วปรบมือเสียงดัง
“สมเป็นพี่ใหญ่! มีความคิดว่องไว แต่งกลอนออกมาได้ทันที!” หลี่เชวี่ยพูดเสียงดัง
“แค่รู้สึกขึ้นมาก็แต่งออกมาเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรควรค่าแก่การกล่าวถึง” หลี่อู้ส่ายหน้าถ่อมตน แต่รอยยิ้มที่ยกขึ้นกลับลอยสูงจนวัวแปดตัวก็ฉุดไม่ลง
“พี่ใหญ่ไม่เพียงมีพรสวรรค์เหนือผู้อื่น แม้แต่คุณธรรมก็ทำให้น้องเล็กยอมศิโรราบ!” หลี่เชวี่ยพูดอย่างจริงจัง “บทกวีที่พี่ใหญ่แต่งตามใจนั้นสัมผัสคล้องจองงดงาม ความรู้สึกจริงแท้ ได้ยินแล้วชวนสลด เห็นแล้วใจสลาย หากยังไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง เช่นนั้นพี่ใหญ่จะให้ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเซียนกวีและภูตกวีคิดอย่างไร?”
หลี่เชวี่ยเตะหลี่คุนที่ก้มหน้ากินอย่างเอาเป็นเอาตาย “พี่รอง ท่านว่าบทกวีที่พี่ใหญ่แต่งเมื่อครู่ดีหรือไม่?”
“ดี ดี...” หลี่คุนแทะไก่ย่างพลางหอบฮัก “อร่อย...”