บทที่ 48

บทที่ 48

ห้องครัวที่ถูกไฟไหม้ถูกทุบทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วห้องครัวหลังใหม่ที่แข็งแรงและใหญ่กว่าเดิมก็สร้างขึ้นบนพื้นที่เดิม

วันที่สร้างห้องครัวใหม่เสร็จ หลี่เชวี่ยก็ซื้อไก่ย่างมาเลี้ยงฉลองอีกครั้ง

ไม่มีใครพูดถึงเหตุไฟไหม้ครั้งก่อนอีก มีเพียงเสิ่นจูซีที่ยังคงตำหนิตัวเองอยู่ในใจเป็นครั้งคราว

ทุกครั้งที่หลี่อู้ออกไปแต่เช้ากลับดึก เสิ่นจูซีจะมองแผ่นหลังเขาด้วยความกังวล เขาไปเป็นชายบำเรออีกแล้ว จะทำอย่างไรดี?

นางเคยคิดจะพูดกับหลี่อู้ตรง ๆ ชักชวนให้เขาเลิกทำมาหากินเช่นนี้ แต่ทุกครั้งที่สบตาเขา คำพูดที่เตรียมไว้ก็กลับติดอยู่ในลำคอ นางหน้าแดงก่ำ พูดประโยคนั้นไม่ออกเสียที

“ท่านอย่าเป็นชายบำเรอหาเงินมาเลี้ยงข้าเลย”

วันนั้นหลี่อู้ก็ออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างอีกครั้ง

หลังล้างหน้าล้างตา เสิ่นจูซีไม่แม้แต่จะกินอาหารเช้า นั่งถอนหายใจอยู่ใต้ต้นหอมหมื่นลี้ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ตอนแรกที่ตกลงแต่งงานหลอก ๆ กัน นางไม่ควรพูดเรื่องหาเงินเลี้ยงครอบครัวเลย ดูสิว่านางบีบหลี่อู้จนกลายเป็นเช่นไร! หากนางอยากให้หลี่อู้กลับมาเดินบนทางที่ถูกต้อง แค่เกลี้ยกล่อมให้เขาเปลี่ยนงานคงไม่พอ คนในบ้านมีปากหลายปากต้องเลี้ยงดู เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือหารายได้เพิ่ม