กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 49
เสิ่นจูซีเกลียดการเดินเท้ามากที่สุด
ปกติอยู่ในวัง นางเดินทางด้วยเกี้ยวหงส์ ทว่าวันนี้เมื่อนึกว่าตนพึ่งพาตัวเองหาเลี้ยงชีพได้แล้ว นางถึงกับไม่หยุดพักสักนิด ออกจากบ้านพี่สะใภ้โจวก็เดินตรงไปตามทางสู่ตำบลทันที
ผ่านไปสามชั่วยาม หลงจู๊ร้านเหอหลิ่วได้พบเสิ่นจูซีอีกครั้ง สีหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจ
“ฮูหยินหลี่ ท่านลืมของอะไรไว้หรือ?”
เสิ่นจูซีไม่กล้าเอ่ยปากขอออกมาตรง ๆ จึงค่อย ๆ หยิบกระดาษลายดอกไม้ที่นางไม่กล้าพับและถือไว้ในมือตลอดทางออกมา
“หลงจู๊ ท่านดูนี่หน่อยได้หรือไม่?”
หลงจู๊หรี่ตามอง เขาเช็ดมือกับผ้าเช็ดมือข้างโต๊ะคิดเงิน ก่อนรับกระดาษลายดอกไม้ของนางมาอย่างระมัดระวัง
“นี่คือ…วาดด้วยหมึกควันธูปหรือ?” หลงจู๊มีสีหน้าตื่นตะลึง “ใครเป็นคนวาดกัน? ในตำบลเรายังมีผู้มีฝีมือเช่นนี้ซ่อนอยู่ด้วยหรือ?”
“ข้าวาดเอง” เสิ่นจูซีเห็นสีชื่นชมบนใบหน้าเขา จึงยิ้มอย่างเขินอาย